دنيايي از قلبت...

و در اين لحظه که تند باد همه حرفها مثل برق ميگذرند، من وجودي را تداعي ميکنم، که براي رسيدن به خودش همچنين افکارش، زندگي رو رنگ ميکنه و تند تند با عقربه هاي ساعت و شايد هم تندتر حرکت ميکنه و حرکت آرامش رو با در آمدن شکوفه هاي آرزو به وجود مياره، تا اين لحظه براي گذشتن ثانيه هاي تو صبر کردم، وجود داشتن خيلي چيزها رو ميشناسه و کشيدن عقربه هاي ساعت رو با رگهام ميتونم نقاشي کنم، فرياد زدن، هيچ چيز را به غير از آرزوهام، منو به دنياي خودم نزديک نميکنه، ولي تو رگباد دنياي خودت را هم مثل هيچ چيز ديگه نميدوني و نميتوني بشنوي صداي قلبت و شايد يک روزي با تو همراه بشند، همه زندگي رو ميگم نه قلبت نه سقف آرزوهات نه هيچ چيز ديگه، تنها براي خودت، براي بودن خودت، فقط و فقط خودت و در هر جاي دنيا آرزو ميکنم که فرداها با رنگ و درخشش ستاره هاي آرزو روشنتر از هميشه به وجود بيان و دنيايي از قلبت براي هميشه به عشق تبديل بشه، براي رسيدن به دنيايي از قلبت که اميدوارم به صداي باختن واقعيتهاي دوست داشتن گوش بده.

زمزمه مسعود: من گل خشک اتاقم را آب ميدهم، شايد روزي برسد که غنچه اي در کنار لبان تشنه اش پيدا کنم.