سوزان...

مي داني چه مي گذرد بر نگاهم؟! خوشا به حال فرهاد که در حسرت شيرين بيستون را کند. لااقل بگو من به خيال دلتنگي هايت کدام کوه را صيقل دهم. بي تو من خاموش مي مانم. مي دانم که مي داني... مهربانم تو را در کدامين فردا جستجو کنم که اگر ندانم نگاه به کدامين سو بدوزم، جان خواهم داد؟! تو که مي دانستي بي تو نفس کشيدن هم معنا ندارد، چرا حال مي انديشي اين طوفان زده، در گوشه اي روزگار را به خوشي مي گذراند؟!
اي کاش باور مي کردي تا چه اندازه دلتنگت آمدنت هستم... اي کاش. افسوس که باور نداري سوزان را. اگر باور داشتي نمي رفتي. يا حال که رفته اي، وعده آمدنت را در باران نمي گذاشتي...
نازنينم، از کجا مي دانستي در اين ديار باراني نخواهد باريد؟!... از کجا مي دانستي ديگر حتي دل آسمان هم براي اين مردمان نمي سوزد؟!... از کجا مي دانستي آسمان اينجا تا هميشه حسرت باران را بر دل شقايق ها خواهد نشاند؟!
و من... هنوز هم حسرت حل شدن در نگاهت را دارم. مي دانم اگر باران هم ببارد تو نخواهي آمد .مي دانم... اي کاش آنقدر صادق بودي که فرياد مي کردي رفتنت را آمدني نيست. اي کاش...
تا هميشه در انتظارت مي مانم که شيدايي شيوه دلدادگان است. سراغي از سوزان بگير...

---------------- سوزان ---------------